ล้านตำอร่อย โพนพิสัย ณ ปตท.โพนพิสัย ร้านอาหารแห่งใหม่

  15 ตุลาคม 2559 22:12    ร้านอาหาร    www.บึงกาฬ.com    อ่าน 1231  

ล้านตำอร่อย

ล้านตำอร่อย โพนพิสัย

 

“สติ๊กเกอร์ Application Line สุขสดชื่น สมหวัง เด้งซ้ายเด้งขวาขึ้นตั้งแต่ 6 โมงเช้า ราวกับผู้ส่งตั้งโปรแกรมไว้ให้ส่งแบบอัตโนมัติ เย้ เย้ เย้ วันศุกร์หรรษาแล้วสินะ…หัวใจร้องกระโดดโลดเต้นหนูอยากกลับบ้านๆ เติมเต็มแรงบันดาลใจ”

 

วันศุกร์นี้ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ฤ แตกต่างจากทุกๆ ศุกร์ที่ผ่านมา ภาพการเคลื่อนย้ายตามวิถึชีวิตของคนทำงาน ทำงาน และก็ทำงาน ยังคงวนเวียน (บ้าน ที่ทำงาน บ้าน ที่ทำงาน) อยู่เช่นเดิมซ้ำๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านที่จรจากบ้านเกิด ครอบครัว อันอบอุ่น เพื่อหาเลี้ยงปากท้อง…ผมก็เป็นหนึ่งในวิถีข้างต้น เช่นกัน (เราหัวอกเดียวกัน  จับมือๆ) เอาเป็นว่า…เราพักประเด็นความคับข้องใจเกี่ยวกับความไม่สะดวกในการทำงานไว้ก่อนก็แล้วกัน…เดี๋่ยวจะยืดยาว 5555

 

ต้นทุนมาก ทางเลือกมาก

 

หนังสือลาออกจากการเป็นลูกจ้างประจำ หรือแม้กระทั่งการลาออกจากการเป็นข้าราชการ ถูกแชร์ กดไลค์ ในสังคมออนไลน์วกเวียนวน จนกระทั่งผมได้เห็น มีเหตุผลที่ชวนใจ ดึงดูดใจให้เพื่อนหลายๆ คน อดที่จะอมยิ้ม พรางลุกขึ้นยืนกำมือด้วยความฮึกเฮิม…พร้อมเปล่งเสียงในใจเงียบๆ ว่า (ฉันจะออกไปตามหาความฝัน และใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ ฯลฯ) ถึงแม้ว่าเวลาผ่านไปสักครู่…จะคิดใหม่ว่า หนี้หน๋อ ค่าผ่อนรถหน๋อ ค่าหอพักหน๋อ ฯลฯ แล้วก็กลับเข้าสู่วิถีมนุษย์เงินเดือนดังเดิมโดยสงบ…

 

ว่าด้วยเรื่องต้นทุนชีวิต กับ การใช้ชีวิต ไม่ว่ากลุ่มคนมั่งมี หรือ กลุ่มคนที่หาเช้ากินค่ำ ในความคิดส่วนตัวผมแล้วไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้ ทุกคนมีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่จำเป็นจะต้องอธิบายให้สังคมรับรู้ และเข้าใจ ขอเพียงสิ่งที่กระทำสามารถเติมความสุขได้บ้างในบางโอกาส คงไม่ถึงกับต้องกล่าวหาว่าใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ทั้งๆ ที่ยังจน กระนั้นหรอกนะครับ เช่น การกล่าวหาว่าการใช้จ่ายเกินรายได้ หรือเหยียบกันให้จมดินด้วยข้อหาไม่เจียมบอดี้ อะไรทำนองนั้น) ส่วนคำนิยาม…ของคำว่า “ต้นทุนมาก ทางเลือกมาก” คงไม่ต้องอธิบายอะไร เพราะทุกท่านคงจะพอนึกภาพออก (กวนละ)

 

บล็อกเกอร์ ยุค ค.ศ. 2015

 

บล็อกเกอร์ คือ กลุ่มผู้สร้างสรรค์งานเขียนอย่างเสรี แม้เหล่านักเขียนซีรีย์…จะไม่เปิดประตูบ้านต้อนรับสักเท่าไหร่ คือสิ่งผมให้นิยามตัวเองในฐานะ “บล็อกเกอร์” ระยะเวลาตลอดระยะเวลา 7 ปี ที่ตั้งมั่นเขียนเรื่องราว โดยไร้ทฤษฎี ไร้โครงสร้าง ไร้กฎระเบียบว่าด้วยการเขียน…แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้บล็อกเล็กๆ แห่งนี้เคลื่อนต่อไปได้ นอกจากพลังข้าวเหนียว ส้มตำ ก็คือ ความสุขอันเกิดจากความรักที่ได้เขียนเรื่องราวให้ผู้คนได้อ่าน  และชมภาพสวยๆ ตามขีดความสามารถของเรา นั่นเอง

 

พลังข้าวเหนียว กับ ตับหวาน หาได้ที่ไหน?

 

ทุกๆ สัปดาห์ ผมจะเดินทางจากที่ทำงานในตัวอำเภอรัตนวาปี จังหวัดหนองคาย เพื่อกลับบ้านที่อำเภอโนนสะอาด จังหวัดอุดรธานี ตลอดเส้นทางมีจุดแวะเติมพลัง โดยเฉพาะร้านอาหารที่มีความลงตัวค่อนข้างน้อย (ไม่นับรวมร้านสะดวกซื้อ ที่บางครั้งผมเข้าไปก็คิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไร แต่เพื่อให้ดูดีจึงหยิบนมรสกาแฟ และน้ำดื่มเย็นๆ ติดมาสักขวด ) กล่าวถึง ร้านอาหารในแต่ละจุดของการเดินทางในข้างต้นแล้ว ผมมองว่า…ร้านที่มีความลงตัว 4 ประการ ที่ผมชอบนั่ง และตั้งเกณฑ์ส่วนตัวไว้มีน้อยมากๆ เกณฑ์ทั้ง 4 ข้อ ได้แก่ สถานที่จอดรถ ห้องแอร์เย็นสบาย อร่อย และต้องเป็นอาหารอีสาน

 

วันนี้ผมมีร้านที่น่าสนใจมาแนะนำ

 

เชื่อว่า…ร้านแห่งนี้น่าจะเป็นที่รู้จักในกลุ่มคนที่ชอบอาหารอีสาน ในพื้นที่อำเภอโพนพิสัย และอำเภอใกล้เคียงเป็นอย่างดี หลังจากดูภาพที่ผมนำมาฝากสักครู่ ท่านคงพอจะนึกออกแล้วใช่ไหมครับว่าร้านอาหารที่อยู่อำเภอโพนพิสัย แห่งนี้ชื่ออะไร  “ล้านตำอร่อย ปตท.โพนพิสัย” นั่นเอง ผมเองรู้จักร้านนี้นานพอสมควร…ตั้งแต่เปิดให้บริการใหม่ๆ แต่ยังไม่มีโอกาสเข้าไปลองชิมรสชาดอาหารสักที ใจหนึ่งก็คิดว่า…เมนู ส้มตำ ลาบ ตับหวาน อาหารอีสานต่างๆ มันดูไม่คุ้นเคยยังไงบอกไม่ถูก…เพราะผมมักจะชินกับเพิงหมาแหงนตามรายทางเสียมากกว่า 5555  การตัดสินใจด้วยความรู้สึกว่า…อาหารอีสานในห้องแอร์ การตกแต่งสวยงามมีสไตล์ มันจะอร่อยรึเปล่า น้า…เอาหน่า…ต้องลองดูสักตั้งหนึ่ง สักวันจะต้องไปชิมให้ได้…

 

ร้าน “ล้านตำอร่อย ปตท.โพนพิสัย” ตั้งอยู่ปั้ม ปตท.แห่งใหม่ เดินทางออกจากตัวอำเภอโพนพิสัยประมาณ 2 กิโลเมตร (ทางออกโพนพิสัย – สู่อำเภอเมืองหนองคาย)

 

ทางร้าน “ล้านตำอร่อย โพนพิสัย” มีเมนูสุดพิเศษแนวผสมผสานระหว่างอาหารภาคกลางนิดๆ อีสานเยอะหน่อยได้อย่างลงตัว…ทุกท่านเลือกสรรได้ตามแรงปรารถนา นั่งชิว ชิว ฟังเพลงสบายๆ แอร์เย็นฉ่ำ แสงไฟอบอุ่น  (โดยรวมภายในร้านน่านั่งมากๆ ครับ) หยิบเมนูแนะนำบางส่วนมาฝากกัน ได้แก่ ไก่กรอบล้านอร่อย ไก่นึ่งจิ้มแจ่ว ปีกไก่ทอด ซี่โครงหมูทอด หมูทอด หมูระเบิด หม่ำหมู คอหมูย่าง ไส้กรอกอีสาน ปลานิลทอดจิ้มแจ่ว ตำถาดไทย ตำล้านอร่อย ตำซั่ว ต้มยำปลานิล แกงจืดเต้าฮู้หมูสับ ซุปหน่อไม้ อ่อมไก่ อ่อมหมู ตับหวาน น้ำตกหมู น้ำตกคอหมูย่าง หมูสามชั้นสามรส ฯลฯ

 

วันที่ผมไป สั่งเมนูอะไรบ้าง?

 

จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะไปถ่ายภาพ และเก็บข้อมูลภายในร้านหรอกนะครับ เพียงแต่ช่วงเวลา 12.30 น. แดดแรงมากๆ กลัวว่าความร้อนจะทำให้กล้องละลายเสียหายไป ก็เลยหยิบติดมือ พะรุงพะรัง ทั้งกล้อง แท็บเล็ต โทรศัพท์ X1 กระเป๋าตังค์…ไม่อยากจะบอกเลยว่า งานนี้ด้วยความอยากเป็นที่ตั้งฉายเดี่ยวเลยละกัน (กะจะชวนเพื่อนมากินก็รวมตัวกันไม่ได้สักที) ผมเดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไปภายในร้านอย่างรวดเร็ว เพราะอากาศภายนอกร้อนมาก…ทันใดนั้นก็มีน้องๆ พนักงานบริการหญิงน่ารักๆ กล่าวทักทาย สวัสดีค่ะ…ต้อนรับ พร้อมกับเชื้อเชิญไปยังโต๊ะท่านสามารถเลือกย่านความถี่ตามความพอใจ (อ๋อ โต๊ะจะมีให้เราเลือกได้หลายจุด นะครับ มีทั้งมาแบบมาเป็นหมู่คณะ ฤ ฉายเดี่ยว แต่โดยปกติทางร้านจะจัดโต๊ะแบบแพ็ค 4 สามารถนั่งได้ 4 ท่าน/โต๊ะ ความน่าสนใจของร้านนี้ก็คือ แม้โต๊ะสำหรับลูกค้าจะมีปริมาณค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงความสบาย อาจจะด้วยการออกแบบที่สวยงาม เลยทำให้เราสนใจผู้คนรอบข้างน้อยลงก็อาจเป็นได้)

 

วันนั้น…ผมรู้สึกไม่ค่อยหิวมากนัก แต่อยากจะลิ้มรสอาหาร อากาศเย็นๆ จึงสั่งอาหารไม่กี่อย่าง ได้แก่ ตำปูปลาร้า ตับหวาน ข้าวเหนียว และน้ำเปล่า (แบรนด์ล้านตำอร่อย) หลังจากน้องพนักงานทวนเมนูเสร็จ สักครู่ผ่านไปก็จะมีน้ำเปล่าพร้อมกับน้ำแข็งมาเสิร์ฟ ให้เราได้นั่งดื่มน้ำเย็นๆ ระหว่างรออาหาร   การรอคอยในยุคนี้คงไม่ใช่อุปสรรคอะไรมากนัก ผมนั่งเชื่อมต่อ WiFi ฟรีที่ทางร้านเขียนรหัสผ่านไว้อย่างชัดเจน เช็คสถานะ FB เช็คข้อความใน Line รอ…ผมเช็คข้อมูลต่างๆยังไม่ครบเลย อาหารก็มาซะละ…(เร็วดีเหมือนกันแฮะ) วันนั้นลูกค้ามีประมาณ 3 โต๊ะ มาตรฐานด้านเวลา ถือว่าใช้ได้เลยครับ…ส่วนรสชาดอาหารจะเป็นอย่างไร ขอเวลากินก่อนสักแป๊บ…

 

เปิดกระติ๊บข้าวเหนียว เป็นอันดับแรกตามความเคยชินของลูกอีสาน บรรเลงตับหวาน ผสานตำปูปลาร้า อย่างไม่รีรอ รสชาดที่สัมผัสปลายลิ้นมันช่างกลมกล่อมลงตัวยิ่งนัก มัน..โดนใจ ลูกอีสานเข้าขั้นเลยทีเดียว โดยเฉพาะเมนูตับหวาน อร่อยดี (ผมชอบ) ส่วนส้มตำก็นัวลึกโดนใจเช่นกัน แต่วันนั้นรู้สึกว่าแม่ครัวจะหนักปลาร้าไปหน่อย…เค็มนิดๆ (กำชับว่า…ไม่เค็มด้วยก็ดีนะครับ)

 

อ๋อ…ลืมบอกไป ก่อนที่ผมจะถ่ายภาพ ผมได้สอบถามพนักงานก่อนว่า…”โทษนะครับ…ถ่ายภาพได้ไหม?” ซึ่งเป็นสิ่งที่ตากล้องทุกท่านพึงกระทำก่อนที่จะถ่ายภาพสถานที่ส่วนบุคคล อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการให้เกียรติ ผมใช้เวลาถ่ายภาพไม่นาน เพราะไม่อยากให้เป็นการรบกวนลูกค้าโต๊ะด้านหลังผม การจะลุกขึ้นถ่ายภาพ เลือกมุมสวยๆ เกรงว่าจะเป็นการรบกวนลูกค้าท่านอื่น (มารยาทที่ดีแม่สอนมา) จึงไม่ได้เก็บภาพรายละเอียดทั้งหมด (แต่ไม่แน่นะครับ…ถ้าทางร้านอนุญาต เราอาจจะได้มีนางแบบสวยๆ ไปนั่งถ่ายภาพกับอาหารสวยๆ น่ารับประทานกัน) จุดแข็งที่สำคัญมากๆ ของร้านนี้ก็คือการอนุญาตให้ลูกค้าถ่ายภาพได้ตามสบาย ไม่เหมือนร้านกาแฟชื่อดัง แป๊ะสติ๊กเกอร์ห้ามถ่ายภาพ ทั้งๆ ที่ผมไม่เคยรู้สึกว่าอยากจะถ่ายภาพเลย…เพราะมันไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ (ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่า…แบรนด์ดังกล่าวมีชื่อเสียงแค่ไหน? ถ้าดังแล้วก็มักจะไม่แคร์สื่อ ซะเป็นส่วนใหญ่) ก็ว่ากันไป…ไม่รู้ว่าผมบ่นอะไร เนาะ

 

เช็คบิล ที่เคาน์เตอร์

 

ผมอนุมาณเอาเองครับว่า…เราจะต้องเดินมาชำระค่าอาหารที่เคาน์เตอร์คล้ายๆ กับตอนที่เราไปกินไอศกรีมชื่อดัง (กล่าวคือ ผมเคยหน้าแตกครั้งหนึ่ง ตอนพาสาวไปกินไอศกรีมตอนเรียนมหาวิทยาลัย ดันเรียกพนักงานมาคิดเงิน อาย อาย ….) ก็เลยคิดว่าเดินไปจ่ายเคาน์เตอร์ดีกว่า เพราะยังไงก็มาคนเดียว ลองนึกภาพดูนะครับระหว่างชำระเงิน มือซ้ายผมถือกล้อง มือขวาถือแท็บเล็ตและโทรศัพท์ โชคดีที่บริเวณจุดชำระเงิน มีพื้นที่อำนวยความสะดวกสามารถวางสิ่งของไว้ชั่วคราวได้ สิ่งที่น่าประทับใจคือระยะเวลาในการคิดเงินรวดเร็วดี ทำให้เรารู้สึกสบายใจตั้งแต่เดินเข้าไปในร้านจนกระทั่งเดินออกจากร้านไปเลยก็ว่าได้…

 

สุดท้าย หลายๆ ท่านคงอยากทราบว่า ราคาอาหารแพงมากไหม? ในความคิดส่วนตัวผมแล้วมองว่า…ราคาอาหารไม่ได้แพงอะไรมากมายหรอกนะครับ ถ้าลองเปรียบเทียบกับบริการที่เราได้รับ อาหารที่เราได้รับประทาน แอร์ อินเตอร์เน็ต และความรู้สึกที่เป็นส่วนตัว ผมคิดว่าคุ้มนะครับ…แต่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ถ้าเรากินข้าวอิ่มแล้ว หยิบคอมพิวเตอร์ขึ้นมานั่งทำงานต่อสัก 2-3 ชั่วโมง จะมีสัญญาณอำมหิตจากทางร้านรึเปล่า (เพื่อนๆ ลองทดสอบให้หน่อย แล้วมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ 555)  แต่ถ้าไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ตัวใครตัวมันนะครับ (หรือท่านไหน? ไม่มีเพื่อนไป จะชวนผมไปช่วยกินก็ยินดีนะครับ…เข้าใจเวลาอยากจะกินคนเดียวขึ้นมา ^^)

 

ติดต่อ ล้านตำอร่อย โพนพิสัย   ร้านเปิด 10.00 น. ครัวปิด 20.30 น. และร้านปิด 21.00 น. วันหยุดร้าน ทุกวันที่ 16 ของเดือน หรือ ชมภาพเพิ่มเติมจากทางร้านได้ที่  https://www.facebook.com/larntumaroy

บทความ
บียอน อุดรธานี สัมผัสสิ่งที่เหนือกว่า คำว่า ร้านกาแฟ ใกล้หนองประจักษ์
บียอน อุดรธานี สัมผัสสิ่งที่เหนือกว่า คำว่า ร้านกาแฟ ใกล้หนองประจักษ์

บียอน อุดรธานี   เด็กนักเรียนนอนหลับบนโซฟา วัยรุ่นหนุ่มสาว selfie กันสนุกสนาน วัยทำงานนั่งจู๋จี๋ คู่รักเอนหลังพิงพักบนโซฟานุ่มสีดำ VIP เป็นคู่ๆ ฯลฯ หลากหลายอริยาบทของผู้คนจำนวนมากที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน แต่มารวมตัวกันที่นี่ น่าแปลกใจยิ่งนัก…แม้ผู้คนจะมากหน้าหลายตา แต่เรากลับไม่รู้สึกอึดอัด ฤ ไม่เป็นส่วนตัวแต่อย่างใด มันเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้…ได้แต่เฝ้าถามตัวเองเงียบๆ ระหว่างรอใครสักคน…   วันก่อน…ผมนั่งอ่านเรื่องราวที่เพื่อนแชร์มาจับใจความสำคัญได้ว่า…หนึ่งในสิบธุรกิจที่เสี่ยงต่อการโสเจ้งม ...

ร้านกาแฟ โพนพิสัย พิกัดปั๊มเชลล์ อ.โพนพิสัย จ.หนองคาย
ร้านกาแฟ โพนพิสัย พิกัดปั๊มเชลล์ อ.โพนพิสัย จ.หนองคาย

  พักหลังๆ เหล่าผองเพื่อน แวดวงคนทำงานประจำ ทั้งภาคราชการ ภาคเอกชน นั่งจับกลุ่มคุยกันร้านโน้นร้านนี้…หากเป็นในช่วงก่อนการปกครองระบอบประชาธิปไตยคงจะถูกกล่าวหาว่าเอนเอียง ออกนอกลู่นอกทางไป ซะอย่างนั้น สิ่งที่คนส่วนใหญ่พูดถึง และมีแนวโน้มบอกต่อกันเรื่อยๆ คือ   ร้านกาแฟน่านั่ง   (ในอุดมคติ) ในส่วนตัวผมแล้วคิดว่า หากจะจอดรถเดินเข้าร้านกาแฟสักร้าน คงจะคำนึงไม่กี่ประเด็น ดังนี้ ความสะดวก ความชอบส่วนตัว ดีไซน์น่ารักๆ และรสชาดที่พอรับได้   แม้นว่า…ผมจะไม่ใช่คอกาแฟ (ขั้นเทพ) แต่พอจะไล่เรียง และจัดลำดับการตัดสินใจ ...

อนุบาลรัตนบัณฑิต  ความลงตัว 3 หุ้นส่วน ครู ผู้ปกครอง และผู้บริหาร
อนุบาลรัตนบัณฑิต ความลงตัว 3 หุ้นส่วน ครู ผู้ปกครอง และผู้บริหาร

โรงเรียน อนุบาลรัตนบัณฑิต   ช่วงสายๆ สายฝนกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง ระหว่างนี้ผมกำลังมโนดั่งกับพระเอกในละครว่า…ทำไม? ไม่เหลือที่ว่างสำหรับจอดรถ ทั้งๆ ที่ผมมาทำงานเช้าว่าปกติตั้ง 30 นาที อืม…น่าแปลกใจ…สงสัยจะมโนจริงๆ อย่างไรเสียชีวิตท่ามกลางสายฝน คนส่วนใหญ่ต่างเร่งรีบ และจะงัดเอาความคล่องตัวทั้งหมดที่มีเพื่อหลีกเลี่ยงสายฝน…แต่สำหรับผมแล้ว  เหตุการณ์ลื่นไถลท่ามกลางสายตาสาวๆ เมื่อครั้งกระโน้น…ทำให้ก้าวเดินอย่างมาดมั่น แทนที่จะพริ้วไหว…   เอาล่ะครับ…วันนี้ไม่ได้ชวนท่านมาเดินเล่นกลางสายฝนอย่างเดียว แต่ ...

“ร้านกาแฟ พรเจริญ” ภาคาร์แฟ อำเภอพรเจริญ จังหวัดบึงกาฬ
“ร้านกาแฟ พรเจริญ” ภาคาร์แฟ อำเภอพรเจริญ จังหวัดบึงกาฬ

  บ่อยครั้งที่ตั้งคำถามในใจว่า…ทำไมผู้คนส่วนใหญ่ถึงชอบที่จะเหยียบเบรค แล้วพิงพัก ณ ร้านกาแฟ ลองๆ นึกดูนะครับว่า…ถ้าหากเราเหยียบเบรค และคลัช ลงลองไปนั่งที่ร้านข้าวแกง แล้วสั่งอาหารตามสั่ง 1 ชุด (พอเรารับประทานเสร็จ ลองนั่งหน่วงเวลาสักพัก สิ่งที่ตามมาก็คือกระแสอำมหิต…จะส่งผ่านมายังรูขุมขนของเราทันที) อันนี้ผมก็พูดเกินไป จริงๆ…เราเข้าใจ และเห็นใจซึ่งกันเป็นอย่างดี (ความเป็นไทย) เราสอนให้มีความเกรงใจเป็นที่ตั้งอยู่แล้ว….แต่   บางครั้ง…เราก็อยากที่จะนั่งนาน (ไม่ใช่ว่าท้องผูก) แต่เรามีความจำเป็นจะต้องนั่งเผาเวลา ท่ามกลางบรรย ...


อ่านทั้งหมด ..
ขึ้นด้านบน