โรงพยาบาลบึงกาฬ อ.เมืองบึงกาฬ จ.บึงกาฬแห่งนี้ ถือได้ว่ามีความผูกพันกับผู้เขียนมาก เหตุด้วยสุขภาพร่างกายที่ต้องรับชะตากรรมเจ็บป่วยบ่อยๆ นั่นเอง การช่วยเหลือเยียวยาของแพทย์ พยาบาลเมื่อ 20 ปีก่อน เรายังคงมองทุกท่านด้วยความชื่นใจ โดยเฉพาะท่วงท่าเวลาเข็มสัมผัสผิวที่เส้นโลหิตลางเลือนด้วยความเยาว์วัยนั้นได้ดี ฉันเข้าใจว่าความลำบากของเขาเหล่านี้มากมายนัก เวลาแต่ละวันที่หมุนเวียนไปอย่างไร้ระเบียบ กระโดดหน้าดึงหลัง ใช่แล้วพวกเขาอยู่ได้ด้วยใจรัก…มีปนเปบ้างสำหรับเหตุจำเป็น

เด็กน้อยผู้รอดชีวิตจากโรคอุจจาระร่วงอย่างรุนแรงในอดีต ถือว่าไม่ธรรมดา การเสียชีวิตเป็นหมู่คณะหรือชาวบ้านเรียกกันว่า “ตายห่า” นั้น ได้รับการแก้ไขด้วยยกระดับขีดความสามารถ หรือแท้ที่สุดคือเกลือกับน้ำต้มสุกในครัวของเราซะอย่างนั้น

ด้วยพิกัดชีวิต ที่ต้องปากกัดเท้าถีบมือยาวสาวได้สาวเอาในโลกยุคปัจจุบัน…ทำให้พอจะบอกเล่าบรรยากาศ ณ โรงพยาบาลแห่งนี้ได้ดังนี้ วันที่ถ่ายภาพนี้จำได้ว่าไม่ได้ตั้งใจถ่ายอะไร กดชัตเตอร์เล่นๆ ไประหว่างรอเพื่อนติดต่อธุระกับเพื่อนอีกคน ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่นั่งราบลงไปกับฐานพระพุทธรูปหน้าโรงพยาบาลเพื่อถ่ายภาพ สายตาที่สอดส่ายตามทฤษฎีความไร้ระเบียงได้รับการจัดเรียงด้วยความรวดเร็ว แน่นอนมันพุ่งมาที่นี่

เสียงทุ้มๆ ของเจ้าหน้าที่ที่เตรียมความพร้อมในการเคลื่อนที่เร็วช่วยเหลือผู้ป่วยดังสลับกับเสียงผู้ป่วย และญาติ หลากวัย ไม่ว่าจะเป็นเสียงคุณยายที่กำลังเคี้ยวหมาก..(อันนี้จิตนาการเอา) เสียงเด็กที่วิ่งซนลงบันได ผู้ปกครองที่กำลังห้ามปราม หนุ่มสาวที่เนรมิตพิกัดที่ดูเหมือนจะมีความวุ่นวายให้กลายเป็นจุดนัดพบ…ฯลฯ

ช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 15 นาที ที่นั่งกอดกล้อง…รอ ร้อ รอ รอว่าเมื่อไหร่เพื่อนจะเสร็จธุระสักที…เงอะ