หากเราพูดถึงโรงเรียนบึงกาฬ ในเขตระแวง ป่าดง พงพี แล้วเขียนอำเภอตอนใต้ของจังหวัดหนองคายแล้วละก็ คงต้องยกโป้ แถมก้อยให้เลยหากใครสามารถเข้าเรียนในสถาบันการศึกษาแห่งนี้ แต่ว่าด้วยความยากยิ่ง ไม่ว่านอกเขต ในเขตการศึกษา ก็แข่งกันอย่างถึงพริกถึงขิง เมื่อครั้งกะโน้น ที่ผมยังละอ่อนไร้เดียงสา (ปัจจุบันก็ยังเดียงสาอยู่..หุหุ)

ด้วยเหตุแห่งความต้องการการพัฒนาศักยภาพที่สูงขึ้น ต้องอาศัยบริบทคงยากปฏิเสธ ผมเองก็เป็นนักเรียนคนหนึ่งที่อยากเรียนในโรงเรียนบึงกาฬแห่งนี้ แต่ก็ลูกคน ลูกแมว เหมือนกันที่ต้องแข่งขันกับชาวหัวมะพร้าวข้นอย่างศิษย์เก่าที่เรียนอยู่ที่โรงเรียนบึงกาฬตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 นั่นเอง

ส่วนตัวผมเองจบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสังวาลย์วิทย์ 1 ซึ่งเป็นโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา ฟังดูคล้ายๆ ลูกกำมีด กำลังจะพบพ่องัยงั้น…แต่ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นแรงเสียดทานครั้งยิ่งใหญ่ ณ วันนี้ก็ยังคงจำความรู้สึกนั้นได้ดี

ณ ปัจจุบันผมเองไม่อาจทราบได้ว่า มาตรฐานการคัดเลือกนักเรียนของสถาบันการศึกษาแห่งนี้จะยังคงรักษามาตรฐานไ้้ว้ได้ดีเยี่ยมหรือไม่ ก็คงต้องถามเด็กน้อยแถวๆ นั้นกันเอาเอง

ด้วยพื้นฐาน ที่ไม่ค่อยมี กับ มีมาก เมื่อเราเข้าเรียนที่โรงเรียนบึงกาฬ มันทำให้เราต้องทำการบ้านหนักมากในการที่จะตามให้ทัน เพื่อนๆ ร่วมรุ่น ซึ่งตัวผมเองก็พลัดหลงเข้าไปเรียนในฝูง นักเรียนหัวมะพร้าวแก่ด้วยสิ…หนักคูณสองกันเลยทีเดียว….อีกทั้งยังถูกเพ่ง และเล็ง โชคดีที่ไม่โดยยิงจากพวกเก๋าๆ ในช่วงนั้น ดูๆ มันรู้สึกขิวๆ ผมเหมือนกัน และคงตั้งคำถามในใจว่า ไอ้นี่มันมาจากไหน….แต่พอผ่านเวลาช่วงนั้นมาได้ก็ เหมือนติดจรวดครับ เพื่อนห้อง 4/4 รุ่นที่ 20 โรงเรียนบึงกาฬให้ความช่วยเหลือเด็กบ้านนอกคนนี้เป็นอย่างดี

ขอบใจพวกนาย….อย่าหาที่สุด….ได้รึเปล่าไม่รู้….