ด้วยเส้นทาง เส้นสายทางตามรอยเส้นปะ ในปัจจุบันทำให้การก้าวย่าง สู่วิถีที่เราต้องการเป็นไปได้ในบัดดล แตกต่างจากสมัยก่อนที่ต้องห่อข้าว ห่อน้ำ จ้อนสิ่น แล่น อีกทั้งต้องใช้เวลาเดินทางเป็นสัปดาห์ เดือน ก็มี (เคยได้ฟังคนแก่เค้าคุยกัน…หุหุ)

แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นสิ่งที่นับวันยิ่ง เลือนลาง คือ วัฒนธรรม ประเพณีของเราชาวไทย ที่ผนึกกำลังสรรสร้าง สิ่งดีงามให้ลูกหลานได้เชยชม ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชายตาแล ซะส่วนใหญ่ก็ตามที บล็อกแห่งนี้พร้อมเป็นกะลอ สะท้อนเสียง สำเนียง ผ่านเปลือกตาบ้าง ก็เท่านั้น

ผมเดินทางไปที่ จังหวัดอุดรธานี ณ แหล่งชุมชนแห่งหนึ่ง (ไม่ประสงค์ออกนาม) ไม่ค่อยได้เห็นบรรยากาศที่สนุกสนานอบอุ่นอย่างนี้บ่อยนัก เพราะมัวขลุกอยู่กับงานที่อนามัยซะส่วนใหญ่

เห็นภาพโดนใจแบบนี้เราไม่ค่อยพลาด แอบถ่ายภาพมาฝากเพื่อนๆ ชาวบล็อกกันเช่นเคย… เสียงพิณบรรเลง ผสานเสียงร้องที่ออกมาด้วยความสนุกสาน ผสานกับฤทธิ์แอลกอฮอล์นิดหน่อย หากเดาไม่ผิด แต่อย่างไรก็ดี ผมคิดว่า แอลกอฮอล์เป็นเพียงฉากหน้า ที่ปิดกั้นความเขินอาย รวมไปถึงความหนาของชั้นผิวหนังบริเวณใบหน้าไปในตัว หรือไร

อย่าถามเลยว่า ผู้คนกลุ่มนี้ได้อะไร ได้ความสุขแห่งใจล้วนๆ ร่วมสรรสร้างวัฒนธรรมอันดีงามสู่สังคมไทย อนุรักษ์หวงแหนสู่ลูกหลานกันต่อไปครับ…..