กำลังจะเขียนประเด็นเล็กประเด็นน้อยให้ได้อ่านกันระหว่างรอเนื้อหาในหลายๆ โพสที่กำลังเรียบเรียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื้อหาที่หน่วยงาน พี่ๆ และเพื่อนๆ ที่ส่งมาทางอีิเมลย์ต้องใช้เวลาในการเรียบเรียงระดับหนึ่ง เพราะเนื้อหา และรูปเยอะมาก หากผู้เขียน Coppy แล้วก็ Past เพื่อนๆ ก็จะหนีหายจากบล็อกแห่งนี้ไปไม่เหลียวแลแม้แต่น้อย ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น

วันนี้คงไม่ได้มาพูดถึงหนัง Action สามีใจโหดใช้มีดฟัน…หรือ อีโต้ (ภาษาอีสานบ้านเฮา) สร้างวีรกรรมอะไรดอก…แต่ก่อนจะไปถึงเรื่องเทคนิค และมนต์เสน่ห์ของการลับคมมีด เรามาทำความรู้จักเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่สามารถใช้งานได้สารพัดประโยชน์ นั่นคือ “เขิง” ข- เออ-ง-เขิง นั่นละ ผู้เขียนเองก็พึ่งรู้จักพร้อมๆ กับทุกท่านนี่ละ ประโยชน์ของเขาก็คือ ใช้สำหรับตักปลาก็ได้ ใส่ของก็ดี ตามแต่ความเหมาะสม ที่สำคัญเป็นงานสานด้วยมือที่สวยงามมาก อีกงานหัตถกรรมที่น่าติดตามต่อไป



วกเข้าสู่เรื่องมนต์เสน่ห์ของการลับคมมีดกันดีกว่า ผมใช้เวลาประมาณตั้ง 5 นาที เพื่อไล่เรียงถามถึงสิ่งที่คุณตากำลังทำ ที่สำคัญทำมานานค่อนชีวิต มันดูเหมือนเป็นสิ่งเล็กน้อยมากสำหรับสายตาคู่น้อย แต่มันเป็นเรื่องที่ควรใส่ใจหากเพื่อนจะลับมีด ความรู้จากประสบการณ์ถูกไล่เรียงเป็นฉากพอให้เราสามารถจับใจประเด็นได้ว่า เวลาเราลับคมมีด (สมัยใหม่) ก็จะใช้หินเจียขัดเฉพาะส่วนของคมมีด พอมีดหมดความคมก็ทำการเจีย หรือขัดอีกครั้งในลักษณะเอียงเฉพาะส่วนของคมมีด ทำให้เนื้อเหล็กหมดไปอย่างรวดเร็ว ที่สำคัญเวลาเรานำมีดไปฟันวัตถุที่มีความแข็งค่อนข้างมาก เช่น แก่นของต้นคูนเครื่องเคียงหมาก พลู แล้วละก็ อาการบิดเบี้ยวของคมมีดจะปรากฎให้เห็น



นั่นหมายความว่า หากคมมีดของเราบิดเบี้ยว เราทำการลับคมมีดไม่ถูกวิธีแล้วละ วิธีที่ถูกต้องที่ได้จากคุณตาก็คือ “ค่อยๆ ลับคมมีดจากตัวมีด ไล่เรียงลงมาเรื่องๆ ในลักษณะที่ไม่เอียงมาก” พูดง่ายๆ คือองศาของคมมีดจะต้องรับกันทั้งหมด คล้ายๆ กับตอนเราเหล๋าดินสอ จะต้องมีแกนยึดที่ละเอียดอ่อนหนุนความแข็งแรงของไส้ดินสอนั่นละ ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะเป็นดินสอแบบกดส่วนใหญ่ เอาเป็นว่าลองๆ ไปเหล๋าดินสอดูเอาเอง

เอาเป็นว่าหากท่านลับคมมีดแล้วทดลองฟัน คมไม่บิดเบี้ยวก็ผ่านละกัน เหอะๆ