เนื่องจากผู้เขียนเป็นคนที่ชอบอยู่บ้านมาตั้งแต่เด็ก แต่ถ้าได้ออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อน (คล้ายๆแมวน้อยเลยเนอะ) ก็จะไปแต่เช้าจนมืดเอาให้จุใจไปเลย แน่นอนพอกลับมาก็จะโดนตี ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเราทำอะไรผิด ด้วยการแจ้งขอหาสั้นๆ จากผู้เป็นแม่ว่า “กลัับบ้านค่ำ” ตกลงการกลับบ้านค่ำของเด็กๆในชนบทเป็นความผิดหรือนี่ ในความเป็นจริงแล้วต้องการป้องกันอันตรายที่จะเกิดกับตัวเราต่างหาก พอโตมาเราถึงรู้ว่าแต่ละสิ่งที่เราโดนตีมีเหตุผลในการสอนสั่งทั้งนั้น…พอละพูดต่อเดี๋ยวน้ำมูก น้ำตาไหลใส่บล็อกไฟจะช๊อตเอา…เงอะ



บ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านทำด้วยปูน ด้านทำด้วยไม้ ภายในตกแต่งด้วยไม้ทั้งหลังน่าจะใช้งบเยอะพอสมควร สิ่งที่กำลังจะเล่าสู่กันฟังก็คือว่า ปัจจุบันและอนาคตองค์ประกอบของบ้านจะเปลี่ยนไป นอกจากจะมีโรงจอดรถ ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องนอน จะเพิ่มมาอีก 2 ส่วนคือ 1. ห้องร้องเพลงคาราโอเกะส่วนตัว (เก็บเสีียง..มันอยู่คนเดียวอะไรทำนองนั้น) 2. องค์ประกอบที่เห็นในภาพคือ จะมีการสร้างจะเรียกว่าบ้านเล็กก็คงไม่ดีเท่าไหร่ ชาวบ้านชอบเรียกกันว่า “ที่เสริมเย็น”

การออกแบบแตกต่างไปตามกำลังเงิน เช่น หลังไหนที่มีงบไม่มากก็จะใช้ไม้ยูคาลิปตัสทำโครงเสร็จแล้วก็มุงด้วยหญ้้าคาอะไรทำนองนี้ แต่สำหรับใครที่มีงบหน่อยก็จะใช้ไม้ขนาดใหญ่มาทำเสา พื้นไม้ มุงด้วยกระเบื้องและก็ทำเพดาน มีน้ำ ไฟฟ้า ตู้เย็น อำนวยความสะดวกภายนอกบ้างครบครัน…

แน่นอน…ความรู้สึกว่า “ฉันมองเห็นผู้คน ฉันรู้สึกโล่ง…..” มักเกิดจากที่ตรงนี้มากกว่าในบ้้านนั่นแล…

ตอนนี้คงได้คำตอบแล้วละสินะว่า ทำไมเราถึงชอบอยู่บ้านเล็กบ้านน้อย (เห้ย…ไม่ใช่) อยู่บ้านเสริมเย็นบริเวณหน้้าบ้านของเรามากกว่าในตัวบ้าน…ซุซิ