หากพูดถึงคำว่า “ผู้สูงอายุ” หลายคนอาจจะกำลังนึกภาพชายแก่ หรือหญิงชรากำลังตะเกือกตะกายเพื่อความอยู่รอด หาเช้ากินค่ำ คล้ายๆกับสกุ๊ปชีวิตที่เห็นกันบ่อยๆ ถึงแม้ว่ารูปแบบดังกล่าวจะสะท้อนความจริง ที่สำคัญลึกล้ำไปกว่านั้นคือ ผู้สูงอายุเหล่านี้มีแนวคิดที่ผ่านการก้าวเดิน ลองผิด ลองถูกมาเยอะกว่าเรามากนัก ด้วยวิถีทีแตกต่างในสังคมปัจจุบันจึงถูกขีดเส้นใต้สองเส้นสีแดงๆ ว่า “มันคนละยุคคนละสมัย”



กำแพงขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้น พร้อมๆ กับความเชื่อที่ไม่เคยลองพิสูจน์เลยว่า แท้ที่จริงผู้สูงอายุเหล่านี้คิดอย่างไรในสิ่งที่เราทำ ยกตัวอย่าง ผู้เขียนได้พูดคุยกับผู้สูงอายุคนหนึ่งในพื้นที่จังหวัดบึงกาฬเรานี่ละ นอกจากแววตาที่เปล่งประกายลอดช่องตาอันพร่ามัว การเคลื่อนตัวอย่างกระเตื้องๆ กระทบกันความรู้สึกที่นุ่มลึกแห่งจิตนาการของเรา ทำให้พบว่า

ในเบื้องลึกของความเป็นคน คงไม่มีใครอยากจะให้ใครมาโอบอุ้ม ปลอบประโลมอะไรกันมากมาย ความภาคภูมิใจเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอหากเราสามารถเอาตัวรอด โดยไม่กระทบกับดงเท้าของใคร ยิ่งจะสุขล้ำหากได้ช่วยบรรเทาปัญหาให้กับคนอื่น..แต่การจะก้าวไปในแนวคิดดังกล่าวต้องเอาตัวรอดให้ได้เสียก่อน มันเป็นเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก

ความสำเร็จ กับ อายุที่มากขึ้นมักจะมาพร้อมกัน หากแต่เราไม่ได้มองถึงความสำเร็จที่ผ่านมา ในมุมกลับมองคนที่สร้างความสำเร็จมากมายให้กับหมู่บ้าน ให้กับชุมชน เป็นเพียงคนที่กำลังจะหมดคุณค่า สิ่งที่เราน่าจะศึกษาต่อไปก็คือ หนังสือเล่มใหญ่ที่ดูเหมือนจะผุๆ อาจจะกลายเป็นลายแทงนำไปสู่ขุมทรัพย์แห่งความสุขให้กับเราได้ง่ายๆ หากเราเข้าใจคนเหล่านี้ให้ลึกซึ้ง ที่ผู้ัเขียนเขียนมาไม่ได้หมายความว่า “เข้าใจนะครับ”

แต่กำลังเตรียมรับประเด็นต่างๆ ปล่อยออกมาอย่างไม่รู้ตัวของหนังสือเก่าๆ ที่ทรงคุณค่าเหล่านี้ผ่านปลายสัมผัสให้เราได้ครุ่นคิด และร่วมจรรโลงสังคมในโลกออนไลน์แห่งนี้นั่นแล เราลองมองภาพเหล่านี้แล้วคิดว่า นานเท่าไหร่แล้วเราไม่ได้เตรียมพริกกองใหญ่ให้สามารถหยิบทำอาหารได้เลย ไม่ต้องกังวลว่าข่วนพริก (ภาษากลางอะไรไม่รู้) จะติดคอ และทำลายความอร่อยของรสชาดอาหาร (ผู้เฒ่าบิดข่่วนพริกกะเอามาเขียน..อะไรของมัน ซุซิ)

ทั้งหมดทั้งมวลกำลังสื่อว่า “หากบ้านไหนดูสะอาดหู สะอาดตาน่าจะมีผู้สูงอายุ” น้อยนักที่จะมีบ้านสะอาดๆ ในบ้านของสาววัยแรกรุ่น เขียนแบบนี้ใครคัดค้านก็ตัวใครตัวมันละครานี้