แท้ที่จริงเราเห็นต้น “สิรินธรวัลลี” หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า สามสิบสองประดง หรือผู้เฒ่าผู้แก่ เรียกว่า ไม้แสนพัน ที่ทางพฤกษาศาสตร์ได้จัดให้อยู่ในกลุ่มเสี้ยว มีประวัติการค้นพบที่สำคัญกว่าจะขอพระราชทานพระราชานุญาต ใช้พระนามาภิไธยของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เพื่อเทิดพระนามพระองค์ท่านที่ทรงสนพระทัย และให้การสนับสนุนงานทางพฤกษศาสตร์ตลอดมา…

ลักษณะของไม้เลื้อยสิรินธรวัลลี นั้น ลำต้นสามารถทอดยาวได้ 10-20 เมตร ด้วยกิ่งที่อ่อน และช่อดอกมีขนสีน้ำตาลแดงปกคลุมหนาแน่น กิ่งแก่เกลี้ยง ใบ เดี่ยวรูปไข่ ปลายใบแหลมหรือหยักเว้าเล็กน้อยหรือแยกผ่าลึกถึงฐานใบ ช่อดอกเป็นกระจุกซ้อนกันแน่น ดอก มีจำนวนมาก กลีบเลี้ยงคล้ายห่อกาบ มีแยกเป็นแฉกตามยาว 1-2 แฉก กลีบดอก 5 กลีบ สีเหลืองหรือส้มแดง ผล เป็นฝักแก่แล้วแตก เมล็ดแบน

มีสรรพคุณเป็นยาสมุนไพรดังนี้ วิธีใช้นำมาตากแห้งแล้วต้มแก้ปวดตามข้อ ตามเส้นเอ็น ถ้านำดอกมาตากแห้ง ปนกับน้ำใช้ทารักษาฝีหนอง ใช้บำรุงรักษาระบบประสาท สมองและการไหลเวียนของโลหิตในร่างกาย ป้องกันโรคความดันและโรคเบาหวาน

ทุกท่านสามารถเดินทางมาชมดอกของสิรินธรวัลลี ที่ถือได้ว่าเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดบึงกาฬ ได้ที่ อ.บุ่งคล้า จ.บึงกาฬ เท่าที่คิดออกตอนนี้ คือ ข้างอาคารเรียน โรงเรียนบุ่งคล้านคร บ้านผู้ใหญ่บ้านบ้านดอนจิก หมู่ที่ 5 ต.บุ่งคล้า อ.บุ่งคล้า จ.บึงกาฬ หรือเมื่อท่านเดินทางมาถึงก็สามารถสอบถามชาวบ้านเพราะมีพบเห็นหลายๆ ที่ของอำเภอแห่งนี้

ภาพ และข้อมูล :http://www.bungkhla.9f.com/bungkhal26.htm