การเดินทางของบล็อกเกอร์อิสระที่บ่งบอกชัดเจนอยู่แล้วว่า…ไม่ได้ขึ้นตรงกับใคร ยังคงก้าวไปอย่างต่อเนื่องพร้อมกล้องคู่ใจ การหยุดพักเติมพลังก่อนออกเดินทางต่อไปนั้นเป็นสิ่งสำคัญ อย่างน้อยเราก็ได้นั่งคิดละว่า เราจะเดินทางไปที่ไหนต่อ การกำหนดการที่ไม่ได้กำหนดชัดเจนอะไร



เราจอดรถบริเวณป้ายเตือนสติ “กฎแห่งกรรม” ก่อนที่จะเหลือบมองไปเห็นระฆังที่พยายามสะท้อนอะไรบางอย่าง ผู้เขียนคิดว่าน่าจะเป็นจุดที่ให้เราได้ตั้งสติก่อนที่จะก้าวเดินต่อไป จากคำที่สื่อความหมายว่า “พุทโธ ธัมโม สังโฆ”



เดินต่อไปทางริมฝั่งโขงจะเจอลานที่กว้างพอสมควรสามารถทำกิจกรรมต่างๆ ได้อย่างสะดวก นอกจากนั้นยังมีหอประชุมแบบเปิดที่สามารถรองรับคนได้ประมาณสัก 100 คนได้



พระพุทธรูป ณ ลานธรรม ที่มีลักษณะคล้ายๆ วงเวียนล้อมรอบ…จุดนี้เริ่มมองเห็นบรรยากาศริมโขงชัดเจนขึ้น



ณ ลานธรรมแห่งนี้ มีฆ้องสำหรับลั่นเพื่อเป็นสิริมงคลด้วย



เดินไปเรื่อยๆ จะพบกับศาลาริมฝั่งแม่น้ำโขง เวลาที่เราเดินทางไปถึงประมาณ 17.30 น. ซึ่งค่อนข้างที่จะมืดค่ำในฤดูหนาว ทำให้ภาพที่ถ่ายออกมาไม่ค่อยมีแสงสดใสมากมายนัก แต่รับรองเลยว่าสถานที่จริงบรรยากาศดีมากๆ



เจอปุ๊บรักปั๊บ…นี่แหละเวร เป็นคำสั้นๆ ที่เรากำลังคิดอยู่ว่าต้องการสื่อความหมายอะไร และเหตุใดจึงนำมาวางไว้ก่อนที่จะขึ้นไปยังศาลา (ถอดรองเท้้าก่อนเข้้าไปยังศาลริมโขงแห่งนี้ด้วยนะครับ)



ทีมงานเรานั่งพักสูดกลิ่นไอแแห่งธรรมชาติ สดับฟังเสียงแว่วจากสถานีวิทยุของทางวัดที่มีดีเจเสียงใส แว่วเสียงคลอมาเบาๆ ชวนให้น่าอิ่มเอมในรสพระธรรมยิ่งนัก เรามีแรงก้าวเดินต่อไปขึ้นเยอะ



ต้นไม้ใหญ่สูงขึ้นกะจะให้ทัดเทียมขอบฟ้า ณ วัดป่าบ้านพันลำแห่งนี้ชวนมองไม่น้อยเลย ถือเป็นวัดที่มีความร่มเย็นในพระธรรม หลากล้นด้วยธรรมชาติที่ช่วยเกื้อกูลสู่การเรียนรู้ และการฝึกอบรมหลายอย่างๆ ไม่น่าแปลกเลยที่จะมีเหล่าคณะครู อาจารย์ นิสิต นัิกศึกษา จัดกลุ่มเพื่อเข้าเรียนรู้พระธรรมในวัดแห่งนี้คิวยาวตลอดปี….