ชีวิตเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ที่มองไม่เห็นหนทาง ว่าฉันควรก้าวเดินสู่ช่องทางไหน ฉันมืดตึบๆ มึนตุ๊บๆ สิ่งหนึ่งที่ฉันคิด และตั้งใจไว้เสมอๆ คือ ฉันจะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง ในตัวเด็กบ้านนอก ที่ไม่มีอะไรสวยหรู เมนูอาหารหลักคือข้าวจ้ำแจ่ว… ได้ผงาดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เป็นคำที่เอ่ยอย่างหนักแน่นเมื่อครั้งยังเยาว์วัย แต่ไม่วัยเยาว์แห่งชะตาชีิวิต ชีวิตที่ต้องดิ้นรน จนบางครั้งติดตาข่าย แห่งกลลวง ของเขี้ยวเล็บ ที่คอยจอบบ้อน สอนมวยให้เราเสมอๆ คำว่าชีวิตที่ดี อย่างที่คนข้างบ้านเค้าเป็นกัน ฉันไม่อาจฝัน คิดเพียงชีวิตแห่งฝันยังไม่เลือนลาง ฉันต้องสู้ต่อไป

เมื่อฉันเหนื่อย ฉันล้า คำสองคำนี้ ช่วยให้มีพลัง ฝั่งซ้ายเรียกพ่อ ฝั่งขวาเรียกแม่ แลดูแล้วหัวใจฉันพองโต โดยไม่ต้องมีความรักอย่างอื่นก็ได้…..ชีวิต ณ วันนี้ยืนได้ ด้วยเม็ดเลือดกลั่นเหงื่อ เสริมแรงแห่งคำว่าลูก เพื่อให้หลุดพ้นจากวงโคจร แห่งสองที่เป็นอยู่ วันนี้ฉันหลุดจากวงโคจรนั้นแล้ว แต่พ่อกับแม่ ยังคงเสมอเหมือน ยังนอนดึก ตื่นเช้า ก้าวเดินตามบาทวิถีแห่งเกษตรกรรมเสมอๆ วันแล้ววันเล่า….

วันนี้ฉันสบาย พ่อกับแม่ยังลำบาก ด้วยการผลักดันลูกขึ้นสู่ที่สูง ชีวิตแห่งตนคอยแหงนหน้ามองความสำเร็จของลูก และรอรับ ปลอบขวัญเวลาลูกร่วงหล่น จากแรงกระทบต่างๆ นานา ชีวิตฉันเติมเต็ม แต่ชีวิตของพ่อกับแม่ ร่วงโรย จะไม่ให้ฉันเป็นห่วงได้อย่างไร….

ฉันอยากบอก พ่อ กับแม่ว่า ลูกคนนี้ ถึงแม้หน้าตาคล้ายโจร แต่ฉันมีเลือดแห่งความดี ศรีแห่งนักสู้ จากพ่อ กับแม่เ่ต็มๆ ฉันจะเป็นคนดี อยากให้พ่อ กับแม่รู้ว่า วิถีแห่งวงโคจรความลำบากฉันหลุดพ้น แต่วิถีแห่งความดีที่สอนสั่ง ยังจะคงติดตรึงใจ ฝังแน่นลงอณูแห่งกายของฉันตลอดไป….เป็นห่วงพ่อ กับแม่เสมอ……