ช่วงเวลาก่อนการลาสิกขาบทเป็นช่วงรอยต่อ ที่ทำให้เราเข้าสู่ภาวะแห่งการผวา ผวง หลงเฝ้า ระหว่างความผ่อนคลาย ไม่คิดอะไรมากตลอดระยะเวลา 10 กว่าวันที่ผ่านมาในร่มเงาแห่งแสงธรรม อันสุดประเสริฐที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงค้นพบ แล้วเผยแพร่สู่ปัญญาชนชาวไทยทั้งหลาย…กลับสู่โลกแห่งความวุ่นวายตามเดิม ด้วยบทบาทหน้าที่ และความหวังของครอบครัว…

จบเรื่องหลักธรรมไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวผู้อ่านปิดหน้าแล้วลาลับไม่กลับย้อนหวนคืนมา กลับมาเข้้าสู่ประเด็น ที่ยกมาตั้งโขกโหมกไว้บน Headline ด้วยเหตุที่บล็อกแห่งนี้เขียนเรื่องไร้สาระซะส่วนใหญ่ ไม่น่าแปลกที่จะมีผู้คนไหลเวียน หมุนมาแล้วก็ผ่านไป วันละ 2-3 คนเหอะๆ ไม่ต้องตลกไปครับ การเรียกผู้คนเข้ามาจาก google ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเรื่องที่ไร้สาระอย่างนี้ เพราะปัจจุบันและอนาคต ตัวผมเองนั้นเจอกับเรื่องสาระๆ มามาก นับวันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เลยมองหาเรื่องที่มีสาระ มาเขียนให้มันไร้สาระแต่มันได้สาระดูมั่ง เผื่อจะมีผู้กระุจุกหนึ่ง เป็นบ้าเป็นบอตามอ่านคำพร่ำ รำพัน จากใจของผม อุอุ

บึงกาฬ.com ไม่รู้ว่าตัวผมเองใหญ่มาจากไหน บังอาจไปจดโดเมนนี้มา หากเขียนเรื่องที่ไม่เอาไหน เค้าจะหาว่าบึงกาฬเป็นอย่างโน้น เป็นอย่างนี้ก็ใช่ที่ เพราะผมไม่ใช่นายอำเภอ ผู้หลัก ผู้ใหญ่อันใด ที่จะมีความสามารถมากพอที่จะรับคำชมเหล่านั้น…โปรดใช้ความสามารถส่วนตัว อย่าได้ตีความหมายรวมถึงระดับอำเภอดังกล่าวเลย ผิดพลาดประการใดผู้เขียนขอรับไว้ใส่อกเพียงหนึ่งเดียว ไม่แบ่งปันให้ใคร (แบบว่าโลภนิดๆ โอ้…ขนาดบวชอยู่นะนี่…)

มีเพื่อนร่วมรุ่นหลายคน (สร้างกระแส) สงสัยว่าใครหว่า…ที่ยืนชี้นิ้วตรงโลโก้ด้านบน ใช่ นายสุกรรณ มะลิต้นหรือเปล่า (ศิษย์เก่าโรงเรียนบึงกาฬ รุ่นที่ 20 ) เลยส่งรูปที่คิดว่าดูดี มีสกุลกับบ้านกับเมืองเค้ามา ยืนตะแครงยันว่า…แม่นแล้ว..เด้อ

ด้วยความสงสัย และความอยากรู้ อยากลองปกติของผู้คน เพื่อนจึงพากันส่ง คุณ Email มาหาผมที่ sugunxp@hotmail.com กันยกใหญ่ ว่าใช่นายหรือไม่ เป็นนายหรือเปล่า จะใช่รึเปล่าละ ถามสารสุขสุขดิบ ว่านายทำงานอยู่ไหน เสียใจด้วยเพื่อนไม่บอกหรอกว่า อยู่อำเภอบุ่งคล้า สถานีอนามัยตำบลบุ่งคล้า

ใครจะมาหาก็โทรจองคิว ล่วงหน้า 3 วัน (เว้อไปๆ…) แล้วผมจะยินดีกับผู้มาเยือนทุกท่านด้วยใจ เพราะตัวจะไม่ไปนั่นเอง อุอุ

สุดท้ายครับ ผมคือนายสุกรรณ หรือ สุกร ที่เพื่อนๆ เรียก และจดจำกันได้ดีเสมอมา…..