หากท่านเคยแวะเวียนเยี่ยมเยียน หรือเดินทางมายังพื้นที่เชื่อว่าน่าจะเกือบครอบคลุมทั้งจังหวัดบึงกาฬ ท่านจะรู้สึกแปลกใจเหมือนผู้เขียนว่า บ้านเรือนของแต่ละครอบครัวนั้นสวยงามสะอาดตา น่าอยู่น่าพักผ่อน เนื่องจากมีเงินเหลือเก็บเหลือใช้นั่นแล สิ่งที่จะเห็นอยู่บ่อยๆ ก็คือ เวลาเราไปที่บ้าน ชาวบ้านมักจะหาเสื่อ สาด อะไรต่างๆ นานามาให้เรานั่ง ทั้งๆ ที่พื้นบ้านปูด้วยกระเบื้องลวดลายสวยงามอย่างดี กำลังคิดว่าการกระทำดังกล่าวเป็นความเคยชิน หรือต้องการที่จะอนุรักษ์ให้เป็นภาพของการใส่ใจ เต็มใจ ที่จะต้อนรับเรากันแน่



หากให้ผู้เขียนอนุมาณดูน่าจะไปในทำนองที่ว่า “เสื่อ หรือ สาด นี้ฉันตั้งใจทอมาอย่างละเมียดด้วยมือ ฉันต้องการนำสิ่งที่ฉันภูมิใจมาต้อนรับคุณ” กว่าจะมาเป็นเสื่อสักผืนไม่ใช่เรื่องง่าย จากประสบการณ์ที่เคยช่วยคุณแม่ มันเป็นอะไรที่ขัดต่อหลักกายรยศาสตร์ของร่างกายมาก การนั่งสอด และต่ำสาดนั้นมันเป็นความทรมานกล้ามเนื้อหลังพอสมควร ยิ่งเมื่อก่อนจะใช้กี่ (โครงไม้ที่ประกอบกันเพื่อยึดสำหรับทอผ้า) ยิ่งทำลำบาก แต่ปัจจุบันสามารถพัฒนารูปแบบการทอสาด เสื่อ ดังกล่าวให้สะดวกยิ่งขึ้นโดยยังคงเอกลักษณ์ และมนต์เสน่ห์ของงานศิลปหัตถกรรมด้านนี้ไว้เป็นอย่างดี



ชาวบ้้านบอกว่า “เอาไว้กรองปลาร้้า” จำไม่ได้ว่าเรียกว่าอะไร เดี๋ยววันหลังจะไปสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมอีกที…

มาถึงตรงนี้เราคงจะเข้าใจแล้วสินะว่า ทำไมชาวบ้านถึงเลือกที่จะปูสาดให้เรานั่ง แทนพื้นกระเบื้องที่สวยหรู (เป็นเพียงแนวคิดของผู้เขียนเท่านั้นห้ามนำไปอ้างอิงใดๆ)

ขอบคุณนายแบบจำเป็น : คุณชาลี…ที่ช่วยให้ภาพสมบูรณ์ยิ่งขึ้น (เดี๋ยวเอาเจ้าตัวกรองปลาร้าให้หนึ่งอัน…)