ตั้งแต่ผู้เขียนเกิดก็รู้จัก “ข้อง” ศิลปะด้านการจักรๆ สานๆ ของผู้เฒ่าผู้แก่ พร้อมเก็บเล็กผสมน้อยอยู่ร่ำมา…หากมองดีๆ เราจะพบว่าวัตถุดิบ หรือ วัสดุทุกอย่างล้วนแล้วเกิดขึ้นโดยการใช้ไม้ไผ่เป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือน หรือ เฮือนที่กล่าวมาแล้วในโพสก่อน ไล่เรียงมาถึง กระติบข้าว ชะลอม คันโซ่ (ใช้สำหรับวิดน้ำอีกที่หนึ่งไปยังอีกที่) ฯลฯ

สิ่งที่น่าคิดคำนึงในปัจจุบัน คือ ก่อไผ่ถูกทำลายเรื่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นพื้นที่สำหรับรองรับพืชเศรษฐกิจเกือบทั้งหมด…คงไม่ได้ต้องการหาคนมารับผิดชอบ หากแต่เพียงเขียนเล่าความเป็นไปที่หลายๆ คนมองข้ามก็เท่านั้น ในอนาคตอันใกล้คงจะเหลือเฉพาะเขตที่อนุรักษ์ไว้เท่านั้น เช่น วัดวาอารามฯ ก็ว่่าไป



กลับเข้าสู่หัวข้อที่ตั้งไว้ “ข้องใหญ่ หรือ ฆ่องใหญ่” ที่ผู้เขียนยังคงติดตามข้อมูลจากแหล่งกำเนิดแนวคิดในการอนุรักษ์ไว้ให้เยาวชนรุ่นหลังได้ศึกษา เรียนรู้ อย่างต่อเนื่อง นั่นคือ มรดกอันล้ำค่าวิถีไทยอีสาน ณ วัดโพธิ์ชัยศรี อ.ศรีวิไล จ.บึงกาฬ

รายละเอียดเกี่ยวกับข้องใหญ่เพิ่มเติม…โปรดติดตามตอนต่อไป

ภาพ : Facebook พระมหานิรันดร์ เนาวนิต